Strona główna Urząd gminy Galeria Linki Kontakt

Walory krajobrazowe Drukuj Stworz PDF

Nasza Gmina Stegna częściowo leży w otulinie Parku Krajobrazowym „Mierzeja WiÅ›lana”  gdzie stwierdzono wystÄ™powanie:

â–  blisko 780 taksonów roÅ›lin naczyniowych (m. in. 100 gat. z Czerwonej Listy roÅ›lin naczyniowych Pomorza GdaÅ„skiego, w tym 1 krytycznie zagrożony i 4 wymierajÄ…ce oraz 49 gatunków chronionych, w tym 1 ważny dla Wspólnoty Europejskiej), co stanowi niemal 26,5% flory krajowej

â–  ponad 60 gat. mszaków

â–  ponad 200 gat. porostów

â–  232 gat. ptaków (220 objÄ™tych ochronÄ…)

â–  40 gatunków ssaków (19 podlega ochronie)

â–  7 gat. pÅ‚azów

â–  5 gat. gadów

â–  liczba gatunków grzybów, glonów i bezkrÄ™gowców nie jest jeszcze dokÅ‚adnie znana.

    CharakterystycznÄ… cechÄ… Å›rodowiska przyrodniczego Parku jest strefowy ukÅ‚ad siedlisk i zbiorowisk roÅ›linnych, Å›ciÅ›le zwiÄ…zany z geologicznymi wÅ‚aÅ›ciwoÅ›ciami Mierzei WiÅ›lanej. SÄ… to (patrzÄ…c od strony wybrzeża morskiego):

â–  kidzina

■ pas piaszczystej plaży

â–  przedwydmie

■ wydma biała

â–  wydma szara (siedlisko priorytetowe w sieci Natuira 2000)

â–  pas zalesieÅ„ (w tym pÅ‚aty bażynowego boru sosnowego, brzeziny bagiennej, a nawet olsów)

■ wilgotne zagłębienia międzywydmowe (zajęte przeważnie przez torfowiska przejściowe lub wysokie zdegradowane)

■ szuwary nad Zalewem Wiślanym

■ Zalew Wiślany (siedlisko priorytetowe)

    GÅ‚ównym elementem przyrody Parku sÄ… lasy, które stanowiÄ… okoÅ‚o 80% jego powierzchni i sÄ… efektem dziaÅ‚alnoÅ›ci czÅ‚owieka. Podstawowym gatunkiem lasotwórczym jest sosna zwyczajna (w tym 90% drzewostanów o przeciÄ™tnym wieku 75 lat). Z badaÅ„ palinologicznych wiadomo, że już ok. 5000 lat temu obszar ten porastaÅ‚y lasy liÅ›ciaste (grÄ…dy) i mieszane z przewagÄ… dÄ™bu, a na zachód od Sztutowa liczniej wystÄ™powaÅ‚y lasy iglaste. Taki skÅ‚ad lasów utrzymaÅ‚ siÄ™ na ogóÅ‚ do koÅ„ca XVII w. W XVIII w. MierzejÄ™ odlesiono, co uruchomiÅ‚o piaski wydmowe i spowodowaÅ‚o konieczność wprowadzenia drzewostanów ochronnych. Aktualnie nastÄ™puje przebudowa niezgodnych z siedliskiem drzewostanów sosnowych w kierunku lasów mieszanych.

    Mierzeja WiÅ›lana jest ważnym punktem na trasie europejskich wÄ™drówek ptaków oraz unikalnÄ… ostojÄ… lÄ™gowÄ… wielu ptaków wodno-bÅ‚otnych (szuwary nadzalewowe, ujÅ›cie WisÅ‚y). Jest to też jedno z niewielu miejsc na polskim wybrzeżu, gdzie można obserwować akumulacjÄ™ piasku morskiego.

REZERWATY PRZYRODY

â–  Jedyny rezerwat leÅ›ny Parku, „Buki Mierzei WiÅ›lanej”, chroni ok. 150-letni drzewostan buka w jego naturalnym Å›rodowisku.

â–  Rezerwat ornitologiczny „KÄ…ty Rybackie” chroni najwiÄ™kszÄ… w Polsce i jednÄ… z najwiÄ™kszych w Europie koloniÄ™ lÄ™gowÄ… kormorana czarnego.

â–  Rezerwat ornitologiczny „Mewia Łacha” chroni krajobraz stożka ujÅ›ciowego Przekopu WisÅ‚y, który jest ostojÄ… ptaków o randze miÄ™dzynarodowej (obszar Natura 2000) oraz miejscem wystÄ™powania szeregu interesujÄ…cych gatunków roÅ›lin.

 

ŹródÅ‚o:   http://www.parkmierzeja.pl/page,190,PRZYRODA_PARKU


Szata roślinna

   We florze Mierzei WiÅ›lanej, dziÄ™ki dużemu zróżnicowaniu siedlisk, stwierdzono dotychczas wystÄ™powanie blisko 780 taksonów roÅ›lin naczyniowych (ok. 26,5% flory krajowej i ponad 47% flory Pomorza GdaÅ„skiego), ponad 60 gat. mszaków i ponad 200 gat. porostów; algoflora nie jest jeszcze dostatecznie poznana. Aż 125 reprezentantów flory naczyniowej to tzw. gatunki specjalnej troski, w tym 100 taksonów z Czerwonej Listy roÅ›lin naczyniowych Pomorza GdaÅ„skiego (m. in. 1 krytycznie zagrożony i 4 wymierajÄ…ce) oraz 49 gatunków chronionych. SpoÅ›ród gatunków chronionych wyróżniajÄ… siÄ™ taksony zwiÄ…zane z wybrzeżem morskim: mikoÅ‚ajek nadmorski (Eryngium maritimum), rokitnik zwyczajny (Hippophaë rhamnoides), turzyca piaskowa (Carex arenaria), lnica wonna (Linaria odora), gatunki torfowiskowe, np.: rosiczka okrÄ…gÅ‚olistna (Drosera rotundifolia) i bagno zwyczajne (Ledum palustre), warto wymienić też arcydziÄ™giel nadbrzeżny (Angelica archangelica subsp. litoralis), wiciokrzew pomorski (Lonicera periclymenum), a także kilka gatunków storczyków i widÅ‚aków. Flora Mierzei w ostatnich latach ulegÅ‚a znacznemu wzbogaceniu, zwÅ‚aszcza wzdÅ‚uż ciÄ…gów komunikacyjnych, co prawdopodobnie zwiÄ…zane jest z zawlekaniem obcych gatunków przez ruch turystyczny.

   1/3 stwierdzonych tu mszaków to również gatunki chronione (21, w tym 8 gat. torfowców). CiekawostkÄ… jest też wystÄ™powanie podgrzybka pasożytniczego (Xerocomus parasiticus) na jednym udokumentowanym stanowisku i kilku odkrytych niedawno.

   Tutejsza flora ma wyraźnie nieleÅ›ny charakter, mimo że w krajobrazie Parku dominujÄ… lasy, stanowiÄ…c 80,7% jego powierzchni. Najważniejszym gatunkiem lasotwórczym jest sosna zwyczajna Pinus sylvestris (ponad 90% drzewostanów), jako znaczÄ…ce domieszki spotyka siÄ™ Å›wierk zwyczajny (Picea abies), brzozÄ™ brodawkowatÄ… (Betula pendula) i omszonÄ… (B. pubescens), dÄ…b szypuÅ‚kowy (Quercus robur) i buk zwyczajny (Fagus sylvatica). Lasy peÅ‚niÄ… tu funkcjÄ™ glebochronnÄ… i klimatycznÄ…, sÄ… też ostojÄ… wielu gatunków (m.in. storczyków i widÅ‚aków).

   Zonacja i bogactwo siedlisk warunkuje różnorodność fitosocjologicznÄ… Mierzei WiÅ›lanej. SpoÅ›ród ukÅ‚adów zasÅ‚ugujÄ…cych na ochronÄ™ warto wspomnieć o tzw. „siedliskach naturowych” – w Parku i jego otulinie spotykamy m.in. nastÄ™pujÄ…ce (gwiazdka oznacza tzw. siedlisko priorytetowe w programie Natura 2000):

1130 – Estuaria

1150* – Laguny przybrzeżne

1210 – Kidzina na brzegu morskim

2110 – Inicjalne stadia wydm biaÅ‚ych

2120 – Nadmorskie wydmy biaÅ‚e

2130* – Nadmorskie wydmy szare

2180 – Lasy mieszane i bory na wydmach

2190 – Wilgotne zagÅ‚ebienia miÄ™dzywydmowe

6430-2 – ZioÅ‚oroÅ›la nadrzeczne

6510-1 – Łąka rajgrasowa

7140 – Torfowiska przejÅ›ciowe i trzÄ™sawiska

9160 – GrÄ…d subatlantycki

9190 – Pomorski kwaÅ›ny las brzozowo-dÄ™bowy

91D0* – Bory i lasy bagienne



ŹródÅ‚o: http://www.parkmierzeja.pl/page,191,Szata_roslinna

 

Åšwiat zwierzÄ…t

   Åšwiat zwierzÄ™cy Parku nie jest jeszcze dokÅ‚adnie poznany, niemniej obecność dużej grupy gatunków zwierzÄ…t chronionych, rzadkich i zagrożonych Å›wiadczy o zachowaniu Å›rodowisk o cechach naturalnych i dogodnych dla bytowania zwierzÄ…t.


W Parku i jego otulinie wystÄ™pujÄ… co najmniej 322 gat. KRĘGOWCÓW (w tym aż 255 gatunków chronionych, gÅ‚ównie ptaków):


■ RYBY (co najmniej 35 gat. w Zalewie Wiślanym)

Rybostan Zalewu WiÅ›lanego to przede wszystkim gatunki sÅ‚odkowodne, m.in.: jazgarz (Gymnocephalus cernuus), jaź (Leuciscus idus), koza (Cobitis taenia), krÄ…p (Blicca bjoerkna), leszcz (Abramis brama), okoÅ„ (Perca fluviatilis), pÅ‚oć (Rutilus rutilus), różanka (Rhodeus sericeus), troć wÄ™drowna (Salmo trutta m. trutta), ukleja (Alburnus alburnus), wzdrÄ™ga (Scardinius erythrophthalmus). SpoÅ›ród gatunków ryb morskich najcenniejsze to ciosa (Peleus cultratus) i rzadko spotykany parposz (Alosa fallax). W UjÅ›ciu WisÅ‚y spotyka siÄ™ minoga rzecznego (Lampetra fluviatilis). OmywajÄ…ce MierzejÄ™ WiÅ›lanÄ… wody Zatoki GdaÅ„skiej także żywiÄ… interesujÄ…cÄ… ichtiofaunÄ™ – wystÄ™pujÄ… tu m. in. dobijak (Hyperoplus lanceolatus), gÅ‚adzica (Pleuronectes platessa), kur diabeÅ‚ (Myoxocephalus scorpius), motela (Euchelyopus cimbrius), skarp (Psetta maxima), stornia (Platichthys flesus), tasza (Cyclopterus lumpus).


■ PŁAZY (8 gat.)

SpoÅ›ród pÅ‚azów napotkamy na Mierzei ropuchy – szarÄ… (Bufo bufo) i paskówkÄ™ (Epidalea calamita) oraz 5 gatunków żab (Rana sp. div.), a na brzegach Zalewu również traszkÄ™ zwyczajnÄ… (Lissotriton vulgaris).


â–  GADY (6 gat.)

Gady reprezentowane sÄ… przez jaszczurki: zwinkÄ™ (Lacerta agilis), żyworodnÄ… (Zootoca vivipara) i padalca (Anguis fragilis) oraz żmijÄ™ zygzakowatÄ… (Vipera berus) i zaskroÅ„ca zwyczajnego (Natrix natrix). SzczególnÄ… osobliwoÅ›ciÄ… herpetofauny Parku jest turkusowa odmiana padalca.


â–  PTAKI (233 gat.)

Ptaki reprezentowane sÄ… najliczniej (peÅ‚na lista gatunków znajduje siÄ™ tutaj). Aż 107 gatunków gniazduje na obszarze Parku i jego otuliny. Mierzeja WiÅ›lana znajduje siÄ™ na jednym z ważniejszych europejskich szlaków ptasich wÄ™drówek, stÄ…d ilość gatunków oraz możliwość interesujÄ…cych obserwacji przez caÅ‚y rok. Lasy Mierzei sÄ… miejscem zimowania licznych gatunków ptaków wróblowatych, natomiast Obszar Zalewu WiÅ›lanego i UjÅ›cia WisÅ‚y stanowi bardzo ważne miejsce gniazdowania lub żerowania wielu gatunków ptaków Å›piewajÄ…cych, drapieżnych i wodno-bÅ‚otnych.


â–  SSAKI (41 gat.)

SpoÅ›ród ssaków wystÄ™pujÄ… m.in.: borsuk (Meles meles), bóbr europejski (Castor fiber), gronostaj (Mustela erminea), jeż wschodni (Erinaceus roumanicus), jenot (Nyctereutes procyonoides), kret europejski (Talpa europaea), kuny – domowa (Martes foina) i leÅ›na (Martes martes), lis (Vulpes vulpes), Å‚asica (Mustela nivalis), ryjówki (Sorex sp. div.), rzÄ™sorek rzeczek (Neomys fodiens), tchórz (Mustela putorius), wiewiórka (Sciurus vulgaris), wydra (Lutra lutra), zajÄ…c szarak (Lepus europaeus) oraz dziki (Sus scrofa), sarny (Capreolus capreolus), wÄ™drujÄ…ce Å‚osie (Alces alces) i sprowadzone na MierzejÄ™ w XVII w. daniele (Dama dama). Na szczególnÄ… jednak uwagÄ™ zasÅ‚ugujÄ…: foka szara (Halichoerus grypus), foka pospolita (Phoca vitulina) oraz licznie wystÄ™pujÄ…ce tu nietoperze (Chiroptera), których zanotowano dotychczas 9 gatunków.

Jeden z przedstawicieli teriofauny Parku, norka amerykańska (Mustela vison), stanowi niestety zagrożenie dla innych zwierząt, przede wszystkim dla awifauny gniazdującej na Zalewie Wiślanym.

Jednak najliczniejszą grupą zwierząt Parku są BEZKRĘGOWCE, należą one jednocześnie do najsłabiej poznanej fauny Parku.


â–  PIERÅšCIENICE

Najciekawsze pierścienice Parku to pijawki (Hirudinea). W wodach Zalewu Wiślanego można spotkać drobne przedstawicielki rodziny Glossiphoniidae, pijawkę końską (Haemopis sanguisuga) oraz pijawkę lekarską (Hirudo medicinalis).


â–  SKORUPIAKI

W wodach Zatoki GdaÅ„skiej m.in. w okolicy Mierzei WiÅ›lanej licznie wystÄ™puje gatunek, stanowiÄ…cy relikt polodowcowy BaÅ‚tyku, wspóÅ‚czeÅ›nie żyjÄ…cy gÅ‚ównie w Morzu BiaÅ‚ym – podwój wielki (Saduria entomon). Na brzegu, w miejscach maÅ‚o uczÄ™szczanych, od kidziny aż po wydmy można spotkać interesujÄ…cego, Å›ciÅ›le chronionego mieszkaÅ„ca morskiego wybrzeża – zmieraczka plażowego (Talitrus saltator), a w UjÅ›ciu WisÅ‚y wystÄ™puje jeszcze inny zmieraczek – zalewowy (Orchestia cavimana). W Parku można spotkać również kraby – w sieciach rybackich nierzadko trafia siÄ™ krab weÅ‚nistoszczypcy (Eriocheir sinensis), a w porcie w KÄ…tach Rybackich (na Zalewie WiÅ›lanym) żyje krabik amerykaÅ„ski (Rhithropanopeus harrisii). W KÄ…tach również, w pobliżu portu, zwÅ‚aszcza wÅ›ród zanurzonych pÄ™dów trzcin wystÄ™pujÄ… krewetki – baÅ‚tycka (Palaemon adspersus) i atlantycka (Palaemon elegans).


â–  OWADY

Entomofauna Parku, mimo jej bogactwa, jest wciąż niedostatecznie rozpoznana.

W dogodnych miejscach licznie spotykamy gniazda trzmiela ziemnego (Bombus terrestris) i szerszenia europejskiego (Vespa crabro). Pospolite sÄ… także chrzÄ…szcze – mieszkaÅ„cami tutejszych lasów sÄ… biegacz gajowy (Carabus nemoralis) i żuk leÅ›ny (Geotrupes stercorarius), czÄ™sto widuje siÄ™ też kruszczycÄ™ zÅ‚otawkÄ™ (Cetonia aurata). Litoral Zalewu WiÅ›lanego jest m.in. miejscem masowego wystÄ™powania larw owadów z rodziny ochotkowatych (Chironomidae), których postaci dorosÅ‚e przypominajÄ… komary. SpoÅ›ród motyli bardzo czÄ™sto wystÄ™pujÄ… modraszkowate (Lycaenidae), np. modraszek ikar (Polyommatus icarus).


â–  WIJE

Na wydmach pospolicie wystÄ™puje wij drewniak (Lithobius forficatus) i krocionóg piaskowy (Schizophyllum sabulosum).


■ MIĘCZAKI

Plaże Mierzei usÅ‚ane sÄ… muszlami pospolicie wystÄ™pujÄ…cych w strefie przybrzeżnej małży – piaskoÅ‚aza (Mya arenaria), rogowca baÅ‚tyckiego (Macoma baltica) oraz sercówki pospolitej (Cerastoderma glaucum), trafiajÄ… siÄ™ również okazy przynoszone przez WisÅ‚Ä™, np. gaÅ‚eczka rogowa (Sphaerium corneum), pospolita również w wodach Zalewu WiÅ›lanego. Na plażach można znaleźć również muszle Å›limaka, żyjÄ…cego w WiÅ›le – żyworódki rzecznej (Viviparus viviparus).


Na Mierzei WiÅ›lanej dość pospolicie wystÄ™pujÄ… Å›limaki, przede wszystkim winniczek (Helix pomatia), wstężyki (Cepaea sp. div.) i Å›linik wielki (Arion rufus). StaÅ‚Ä… mieszkankÄ… pasa szuwarów jest bursztynka pospolita (Succinea putris).


Zalew WiÅ›lany jest siedliskiem nie tylko pospolitej malakofauny – wystÄ™pujÄ… tu Å›ciÅ›le chronione gatunki małży z rodziny skójkowatych (Unionidae): skójka malarska (Unio pictorum) i szczeżuja pospolita (Anodonta anatina), której wspóÅ‚czesne wystÄ™powanie żywych osobników należy potwierdzić.

 

ŹródÅ‚o:http://www.parkmierzeja.pl/page,192,Swiat_zwierzat


Rezerwat faunistyczny ptaków (ornitologiczny) „Mewia Łacha”

Rezerwat ten częściowo znajduje siÄ™ w otulinie Parku Krajobrazowego „Mierzeja WiÅ›lana”. Obejmuje stożek ujÅ›ciowy WisÅ‚y, stanowiÄ…cy mÅ‚odÄ… formÄ™ geomorfologicznÄ…, stworzonÄ… przez czÅ‚owieka. W 1895 r. wykonano przekop WisÅ‚y w miejscu dawnego jej koryta (PrzemysÅ‚awki), zanikÅ‚ego w Å›redniowieczu, aby zapobiec licznym powodziom na Å»uÅ‚awach. Podczas prac stworzone zostaÅ‚y warunki, umożliwiajÄ…ce kolonizacjÄ™ tego obszaru przez gatunki dotychczas tu nie wystÄ™pujÄ…ce.

Miejsce to wkrótce staÅ‚o siÄ™ rajem dla ptactwa wodno-bÅ‚otnego. Piaszczysta plaża i zaciszne zagÅ‚Ä™bienia na wydmach oraz (niedostÄ™pne dla ludzi) piaszczyste Å‚achy formujÄ…ce siÄ™ na przedÅ‚użeniu osi nurtu WisÅ‚y to doskonaÅ‚e miejsca, na których ptaki znalazÅ‚y bezpieczne schronienie podczas lÄ™gów i wÄ™drówek.

Na podstawie ZarzÄ…dzenia Ministra Ochrony Åšrodowiska, Zasobów Naturalnych i LeÅ›nictwa z dnia 09.10.1991 r. utworzono tu rezerwat „Mewia Łacha” o powierzchni przyjÄ™tej jako 150,46 ha. Jest to jednak wielkość umowna, gdyż powierzchnia Å‚ach corocznie siÄ™ zmienia („Mewia Łacha” jest jedynym w Polsce rezerwatem o nieustabilizowanej wielkoÅ›ci). Terenem zarzÄ…dza UrzÄ…d Morski w Gdyni, a nadzór nad zabiegami ochronnymi peÅ‚ni Regionalna Dyrekcja Ochrony Åšrodowiska w GdaÅ„sku.

Celem ochrony sÄ… kolonie lÄ™gowe rzadkich gatunków rybitw, miejsc lÄ™gowych, odpoczynku i żerowania ptaków siewkowatych i blaszkodziobych oraz ochrona dynamiki procesów akumulacyjnych stożka ujÅ›ciowego WisÅ‚y. W skÅ‚ad rezerwatu wchodzÄ… również wynurzajÄ…ce siÄ™ okresowo u ujÅ›cia WisÅ‚y piaszczyste Å‚awice. Wschodnia część rezerwatu o powierzchni przyjÄ™tej za 131,55 ha znajduje siÄ™ w strefie ochronnej Parku Krajobrazowego „Mierzeja WiÅ›lana”.

Teren rezerwatu stanowi miejsce gniazdowania gatunków tworzÄ…cych unikalny zespóÅ‚ awifauny strefy plaży i wydm, w którym szczególnie cenna jest kolonia rybitw o skÅ‚adzie gatunkowym nie spotykanym nigdzie indziej na terenie Polski, ze wzglÄ™du na wystÄ™powanie tu takich gatunków rybitw, jak: biaÅ‚oczelna (Sterna albifrons), rzeczna (S. hirundo), czubata (S. sandvicensis) i popielata (S. paradisea). Dwa ostatnie gatunki oraz sieweczka morska (Charadrius alexandrinus) majÄ… tu swoje jedyne gniazdowiska w Polsce. Dla 3 gat. nielÄ™gowych ujÅ›cie WisÅ‚y jest jedynym stanowiskiem stwierdzenia w Polsce. SÄ… to: sieweczka mongolska (Charadrius mongolus), pijawnik (Pluvianus aegyptius) i Å›wistunka grubodzioba (Phylloscopus schwarzi). Regularnie pojawia siÄ™ ostrygojad (Hematopus ostralegus).

Teren rezerwatu zostaÅ‚ uznany za ostojÄ™ ptaków o randze europejskiej, jako ważne miejsce odpoczynku ptaków siewkowatych w czasie jesiennej wÄ™drówki oraz miejsce znacznych koncentracji ptaków wodnych w okresie wÄ™drówek i zimowania. W rezerwacie wystÄ™puje prawie 220 gatunków ptaków. Co najmniej 50 z nich to gatunki lÄ™gowe. Atrakcyjność tego obszaru dla ptaków, zwÅ‚aszcza w okresie lÄ™gowym, zależy przede wszystkim od aktualnego ukÅ‚adu mierzejek i Å‚ach. Liczebność i skÅ‚ad lÄ™gowy awifauny zmienia siÄ™ tu z sezonu na sezon. Dla wielu rzadkich w Polsce gatunków ptaków wodno-bÅ‚otnych rezerwat jest atrakcyjny przez caÅ‚y rok. Stanowi miejsce odpoczynku i żerowania dla tysiÄ™cy osobników. Obserwowano tu np. wielotysiÄ™czne koncentracje migrujÄ…cych kaczek morskich.

Rezerwat „Mewia Łacha” poza bogatÄ… awifaunÄ… jest też miejscem wystÄ™powania szeregu innych zwierzÄ…t. SpoÅ›ród krÄ™gowców bytuje tu m.in. wydra (Lutra lutra) i bóbr europejski (Castor fiber), spotykano również fokÄ™ szarÄ… (Halichoerus grypus) i fokÄ™ pospolitÄ… (Phoca vitulina). Jeziorko Mikoszewskie, utworzone przez odciÄ™cie fragmentu stożka napÅ‚ywowego WisÅ‚y stanowi miejsce rozrodu pÅ‚azów. UjÅ›cie WisÅ‚y jest również udokumentowanym stanowiskiem bardzo rzadkiego w Polsce skorupiaka – zmieraczka zalewowego (Orchestia cavimana).

Jednak należy pamiÄ™tać, że rezerwat „Mewia Łacha” to nie tylko ptaki – jego ogromnym walorem jest również bogactwo florystyczne. WystÄ™puje tu ponad 450 gatunków roÅ›lin naczyniowych, spoÅ›ród których 17 gatunków podlega ochronie, a 70 to gatunki uznane za rzadkie i zagrożone wymarciem w Regionie GdaÅ„skim lub w Polsce. Najcenniejszym przedstawicielem flory rezerwatu jest gatunek ważny dla Wspólnoty Europejskiej i chroniony w ramach programu Natury 2000, endemit wybrzeży poÅ‚udniowego BaÅ‚tyku – lnica wonna (Linaria odora), reprezentowany na kilku stanowiskach w rejonie plaży, przedwydmia, wydmy biaÅ‚ej i wydmy szarej. WystÄ™puje tu również coraz rzadszy na polskim wybrzeżu mikoÅ‚ajek nadmorski (Eryngium maritimum). InteresujÄ…ca jest również mykoflora – oprócz pospolitych gatunków grzybów kapeluszowych trafia siÄ™ tu np. Å›ciÅ›le chroniony sromotnik fioÅ‚kowy (Phallus hadriani).


ŹródÅ‚o: http://www.parkmierzeja.pl/page,199,Rezerwat_quotMewia_Lachaquot


Pomniki przyrody

   PojÄ™cie pomnika przyrody wywodzi siÄ™ od kultu, jakim ludzie otaczali stare i ogromne drzewa. W Chinach już w II tysiÄ…cleciu p.n.e. pojawiÅ‚y siÄ™ pierwsze przepisy, majÄ…ce na celu ochronÄ™ zabytkowych drzew. W V wieku p.n.e. w Rzymie wydano prawo chroniÄ…ce lasy. Kult drzew rozpowszechniony byÅ‚ również wÅ›ród Celtów, Germanów, Skandynawów, SÅ‚owian i BaÅ‚tów, a nawet Indian póÅ‚nocnoamerykaÅ„skich.

   Szczególne znaczenie przypisywano dÄ™bom, lipom, klonom, gruszom, jarzÄ™binom, kalinom, czarnym bzom, wierzbom i osikom. SÄ…dzono, że posiadajÄ… one tajemne moce i dlatego ich nie naruszano. DziÅ› powody ochrony drzew nie sÄ… już tak poetyckie, lecz bardzo praktyczne i sÅ‚użą zachowaniu cennych okazów ze wzglÄ™du na ich walory przyrodnicze i krajobrazowe.

   Pomnikami przyrody sÄ… pojedyncze twory przyrody żywej i nieożywionej lub ich skupienia o szczególnej wartoÅ›ci naukowej, kulturowej, historyczno pamiÄ…tkowej i krajobrazowej, odznaczajÄ…ce siÄ™ indywidualnymi cechami, wyróżniajÄ…cymi je wÅ›ród innych tworów. W szczególnoÅ›ci sÄ… to sÄ™dziwe, okazaÅ‚e drzewa i krzewy gatunków rodzimych lub obcych, źródÅ‚a, wodospady, skaÅ‚ki, gÅ‚azy narzutowe.

   W przypadku drzew pomnikowych zabrania siÄ™: uszkadzania, zbierania kwiatów z gaÅ‚Ä™zi, umieszczania tablic (z wyjÄ…tkiem urzÄ™dowych znaków). Wprowadza siÄ™ również strefÄ™ ochronnÄ… wokóÅ‚ pomnika nie mniejszÄ…, niż promieÅ„ korony dojrzaÅ‚ego drzewa (min. 15 m), w której nie wolno prowadzić jakichkolwiek dziaÅ‚aÅ„ np. zabudowy, czy skÅ‚adowania materiaÅ‚ów.

   Na terenie Parku i jego otuliny za 7 pomników przyrody uznano 8 drzew. SÄ… to (w nawiasach kwadratowych podano Nr rejestru Wojewody Pomorskiego):

â–  buk pospolity – obwód 320 cm, wysokość 10 m, na terenie leÅ›nictwa Przebrno [167/93]

â–  buk pospolity odm. ‘Atropurpurea’ – obwód 418 cm, w PrzemysÅ‚awiu [130/93]

â–  buk pospolity odm. ‘Atropurpurea’ – 2 egzemplarze w ChÅ‚odniewie k. Rybiny [186]

â–  dÄ…b szypuÅ‚kowy – obwód 358 cm, w Krynicy Morskiej na terenie siedziby UrzÄ™du Morskiego [15/95]

â–  dÄ…b szypuÅ‚kowy „Benek” – w Krynicy Morskiej, przy ul. Åšwierczewskiego (UchwaÅ‚a Nr XII/107/04 Rady Miasta Krynica Morska)

â–  dÄ…b szypuÅ‚kowy – obwód 458 cm, wysokość 38 m, w Stegnie [43/54]

â–  topola biaÅ‚a – obwód 320 cm, wys. 18 m, w Mikoszewie przy ul. GdaÅ„skiej [75/88]

   Dodatkowo postuluje siÄ™ objÄ™cie ochronÄ… w postaci pomników przyrody kolejnych 147 obiektów, w tym również drzew i krzewów o odpowiednich wymiarach.

 


ŹródÅ‚o: http://www.parkmierzeja.pl/page,197,Pomniki_przyrody


 Obszar Chronionego Krajobrazu Rzeki Szkarpawy

 

   Zgodnie z definicjÄ… zawartÄ… w Art. 23. Ustawy o ochronie przyrody: obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze wzglÄ™du na wyróżniajÄ…cy siÄ™ krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartoÅ›ciowe ze wzglÄ™du na możliwość zaspokajania potrzeb zwiÄ…zanych z turystykÄ… i wypoczynkiem lub peÅ‚nionÄ… funkcjÄ… korytarzy ekologicznych.

   OCHK Rzeki Szkarpawy utworzono na mocy RozporzÄ…dzenia Wojewody ElblÄ…skiego w 1983 r. (Dziennik UrzÄ™dowy Woj. ElblÄ…skiego z 1985 r. Nr 10, poz. 60, zmieniony przez Dz. Urz. Woj. ElblÄ…skiego z 1997 Nr 7, poz. 43; RozporzÄ…dzenie Nr 21 Wojewody WarmiÅ„sko-Mazurskiego z dnia 14 kwietnia 2003 r.; RozporzÄ…dzenie Nr 5/05 Wojewody Pomorskiego z dnia 24 marca 2005 r.). Zajmuje on teren o powierzchni 4 296,00 ha w granicach gmin Stegna, Sztutowo i Nowy Dwór GdaÅ„ski. Obszar chroni krajobraz rzeki Szkarpawy (jedno z ramion deltowych WisÅ‚y) wraz z ukÅ‚adem waÅ‚ów przeciwpowodziowych i polderów żuÅ‚awskich.

   Na terenie OCHK Rzeki Szkarpawy obowiÄ…zujÄ… zasady zawarte w RozporzÄ…dzeniu Nr 5/05 Wojewody Pomorskiego z dnia 24 marca 2005 roku w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim.

   Rzeka Szkarpawa jest prawobrzeżnym ujÅ›ciowym ramieniem WisÅ‚y, z którÄ… ma kontakt poprzez Å›luzÄ™ w GdaÅ„skiej GÅ‚owie, wybudowanÄ… w 1985 r. w celu minimalizacji zagrożeÅ„ powodziami na tym terenie. Jest to ciek o dÅ‚ugoÅ›ci 25,4 km, zaliczany do II klasy drogi wodnej. Jako jeden z elementów pÄ™tli żuÅ‚awskiej i miÄ™dzynarodowej drogi wodnej E-70 (Antwerpia-KÅ‚ajpeda) stanowi drogÄ™ kontaktu portów poÅ‚ożonych nad Zalewem WiÅ›lanym i poprzez rzekÄ™ ElblÄ…g z KanaÅ‚em ElblÄ…skim i rejonem Pojezierza IÅ‚awskiego z wodami Morza BaÅ‚tyckiego. Rzeka na caÅ‚ej swej dÅ‚ugoÅ›ci jest obwaÅ‚owana. W rejonie Rybiny, rzeka rozdziela siÄ™ i lewe ramiÄ™ nosi miano: WisÅ‚y Królewieckiej. Dalej, w kierunku OsÅ‚onki Szkarpawa meandruje.

   Szkarpawa należy do rzek odznaczajÄ…cych siÄ™ stosunkowo maÅ‚o przeksztaÅ‚conÄ… szatÄ… roÅ›linnÄ…. Do XIX wieku należaÅ‚a do jednego z ważniejszych szlaków wÄ™drownych, ale z uwagi na malejÄ…ce znaczenie rzek jako dróg transportu, byÅ‚a coraz mniej wykorzystywana. PozwoliÅ‚o to na rozwój bujnej roÅ›linnoÅ›ci wodnej, zajmujÄ…cej niekiedy caÅ‚Ä… szerokość koryta oraz roÅ›linnoÅ›ci szuwarowej na obrzeżach. Mimo obwaÅ‚owania i uregulowania jej biegu, w wielu miejscach zachowaÅ‚a siÄ™ roÅ›linność naturalna i póÅ‚naturalna (Afranowicz 2010).

   W OsÅ‚once Szkarpawa uchodzi do Zalewu WiÅ›lanego. Znajduje siÄ™ tu stacja pomp. Wybudowana zostaÅ‚a na terenie, który jeszcze w latach 30-tych XX wieku stanowiÅ‚ część Zalewu WiÅ›lanego (wody Zalewu siÄ™gaÅ‚y wówczas do oddalonej 4 km na zachód wsi Stobiec i 3 km na poÅ‚udnie do MarzÄ™cina). Terenu OCHK Rzeki Szkarpawy obejmuje zatem swym zasiÄ™giem najmÅ‚odszy skrawek lÄ…du.

   Na poÅ‚udniowych-wschodzie OCHK Rzeki Szkarpawy przylega do OCHK Rzeki Nogat. W rejonie otuliny Parku znajduje siÄ™ cześć OCHK Rzeki Szkarpawy obejmujÄ…ca póÅ‚nocny rejon obszaru do poÅ‚udniowych waÅ‚ów rzeki (poÅ‚udniowa granica otuliny PKMW).

 


ŹródÅ‚o: http://www.parkmierzeja.pl/page,509,Obszar_Chronionego_Krajobrazu_Rzeki_Szkarpawy





Liczba wyświetleń: 4675